hep "ömür boyu"na hatta "sonsuzluğa" inandırdılar bizi.
oysa balıklarım öldü , kedim kayboldu , annemse en şanslımızdı , hastalık dediler . her şeyi unutmuştu. En güzeliydi unutmak belki de.
Evet hiç bir şey sonsuz olmadı. Hep sonlar vardı , bitmeyenlerse umutlardı.
Her gidişin bi dönüşü vardır dediler. Dünya yuvarlaktı ," bir daha asla" diyemeyecek kadar da küçük ..
ne yani fotoğraflardaki gülümsemelerin sahipleri uzay gemisine binip gezegeni mi terk ettiler ?
Gökyüzü hep maviydi ufuk ateş gibi kırmızı.
benim mavilerimi kim çaldı? kim kırmızımı griye boyadı ?
bir şeyi çok istersen olurmuş diye inandırdılar. Gerçekleşmeyen her dilek için bir çentik attık.
Hep diğer 6 milyar insandan bahsettiler.
Oysa ben ölmüştüm ,
" beşmilyardokuzyüzdoksandokuzmilyondokuzyüzdoksandokuzbindokuzyüzdoksandokuz "
kişi kalmıştı.
Hep daha iyi bi yer vardı , ölüm son değil başlangıçtı.
o yer terkedilmişti.
Son Söz:
Sevgili Tanrı ; ordaysan balıklarımı geri gönder.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder