Hani eve hep toz toprak içinde gelirdik ,
yine de inatla tebessüm ederdik anneye ..
Çünkü yıkamakla geçiyordu tüm kirler.
Masumluk yılların ardında kalmış ..
Şimdi ne kadar yıkasam da ,
temizlenmiyor ruhum.
Bir başınalığın çamurları akıp gitmiyor.
Hiç bir acı öpünce geçmiyor.
Saflığı soluyor benliğimizin.
Büyüdükçe kırılıp , dökülüyoruz.
iyileşmem için verilen haplar
şuursuzca intihara sürüklüyor beni.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder