4 Ay'ımız.

ne demiş bi şarkısında Deniz Özbey.
''Düşerken son bir kez yalana; benimsin benim Yalansan yalanı severim, elimde değil. ''

Şubat 2010.
Hayatıma gireli tam 4 ay olmuş. Şubat. Kıştı mesela. Ben kazak giyiyordum ve hava hep karanlıktı. Merdivenin başına oturuyorduk, sen önümden geçip giderken kalbim hızla atıyordu. Yağmur yağardı mesela. Saçlarım ıslanırdı hep. Sınavlar vardı, arkadaşlıklar vardı ve sen vardın.

Tam 4 ay oldu sen hayatıma gireli. Ne bir eksik, ne bir fazla.

İki kelime vardı, dört aydır en çok senin için söylediğim.. Bazen sen'li bazen sen'siz geçti 4 ay. Bazen çok yakındın bana elimi uzatsam dokunacaktım. Bazen şehirler vardı aramızda, kilometreler...

4 ay boyunca, bir geldin bir gittin. Rüya mıydın, gerçek miydin emin olamadım.

Bugün takvime baktım. Mesela Şubat ve Mart'ın her gününü işaretlemişim. Konuştuklarımızı, anlattıklarını yazmışım. Her günün başlangıç ve bitişi olmuşsun. Nisandan sonrası hep boş. Bir ayrılışımızı işaretlemişim, yanına 'Bitti' yazmışım orada kalmış.

Ben, hangi gün saat kaçta hangi konuda 'biz' dediğini bile hatırlıyorum. Benden 'sevgilim' diye bahsettiğin mesajı okuyorum her aklıma geldiğinde.. Ben seviyorum diye dinlediğin şarkıyı mırıldanıyorum. Senle konuştuğumuz filmleri tekrar tekrar izliyorum.

4 aydır hayatımdasın aşkım. Oysa ben 1 asır atlatmış gibi hissediyorum.
Yine aynı iki kelime: seni seviyorum.