Ağlıyorum.
İstanbul'u arkanıza alıp çektiğiniz fotoğraflara bakıp.. O'nu belinden tutuşuna.. Gözlerini kısarak gülüşüne.
Artık gelme, vazgeçtim. Görme beni böyle. Bitkin, yıkılmış halimi görme.
Ya da gel ve yine dünya yıkılsa bana bir şey olmazmış gibi hissettir.
İstanbul'da kal ya da.. Nasılsa geleceğim ben.. Üsküdar'da buluşuruz belki.. Çok severim ben İstanbul'u.. Bilmiyorsun değil mi ?
Yalnız olacağım artık.. Küçük odamda, kocaman dünya'da yalnız olacağım..
Artık nefes alamıyorum. Aranızdaki sevgiyi de hissediyorum. Kimse benim gibi sevemez seni ya, kimse onun gibi de olamaz senin için.Sevgilini her görüşümde kendimden tiksiniyorum. Sen'le olmayı başaramadım. Tebrik ediyorum milyonlarca savaş verdiniz, beni de aşıp birbirinize kavuştunuz.
Bir damla hayat yok içimde. Kalbimin atmasına neden olacak ufacık bir umut bile yok..
Söylemekten çok yoruldum : seni seviyorum.
Onunla aranızdakinin asla bitmeyeceğini ve hayatında bana yer olmadığını biliyorum.
Sadece senin mutluluğunla yetiniyorum..
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder